Legendy arturiańskie

Król Artur to postać tak legendarna, jak i autentyczna. Był władcą Brytów i celtyckim wodzem. Władzę sprawował w szóstym stuleciu naszej ery. Koronowany został już jako piętnastolatek, dwa lata wcześniej poślubił Ginewrę. Wraz z żoną oraz swoim doradcą, a mianowicie słynnym czarodziejem Merlinem, mieszkał w wybudowanym na swoje polecenie zamku - był to Camelot. Był założycielem rycerskiego Bractwa Okrągłego Stołu, którego to głównym zadaniem była walka ze złem. Jego członkowie zasłynęli również i z tego, iż poszukiwali świętego Graala, co ostatecznie im się udało. Bractwo upadło, kiedy na jaw wyszedł romans Ginewry z sir Lancelotem. Artur jako władca słynął z męstwa, odwagi oraz poczucia sprawiedliwości. Wprowadził w swoim państwie prawo. Zginął z ręki swojej przyrodniej siostry, z którą miał romans - owocem ich miłości był syn. Legendy powiadają, że gdy umierał, jego królewska korona zapłonęła żarem, co uznano za znak świętości. Pierwsze opowieści o nim datowane są na dziewiąty wiek.